MITY: LECZENIE. „Sama minie”. „Kobieta karmiąca piersią nie może się leczyć – to usłyszałam od lekarza przy pierwszym dziecku”. „Depresję ma się do końca życia i nigdy się nie jest w pełni wyleczonym”. „Rzadko się mówi, jak jest obciążająca dla bliskich, że powinni bardzo dbać o swoją psychikę”. Wykonaj ten test, aby dowiedzieć się, czy Twoje dziecko ma depresję Istnieje wiele narzędzi diagnostycznych do diagnozowania depresji dziecięcej. Korzystając z tych narzędzi, należy wziąć pod uwagę niektóre elementy, takie jak: poziom rozwoju dziecka, jego zdolności emocjonalne czy dojrzałość poznawcza. 2.Odpuść mu trochę. Żyjemy w świecie, w którym stawia się na osiągnięcia, zapominając, że równie ważne jest to, co niewidzialne. Tymczasem, zaniedbanie emocjonalne prowadzi do depresji. 3. Nie oceniaj i nie krytykuj. Nie mów, że dziecko jest leniwe, jeśli ma gorsze wyniki w nauce, bo to jest dla niego bardzo krzywdzące. NASTOLETNIA DEPRESJA Poradnik metodyczny dla nauczycieli 1 Spis treści I Wprowadzenie 3 II DEPRESJA WŚRÓD MŁODZIEŻY – PODSTAWOWE INFORMACJE 5 1 Występowanie depresji… Moje dziecko choruje na depresję. Często spotykam w swoim gabinecie rodziców, którzy autentycznie są zaskoczeni diagnozą, nierzadko podnoszą argument: „Jak to, przecież on/ona ma dopiero 11/13/17 lat”. To naprawdę bywa trudne. Na kliniczną depresję w Polsce choruje aż 20 proc. wszystkich nastolatków, a odsetek ten rośnie z roku na rok. Większość z nas utożsamia depresję ze smutkiem, wycofaniem oraz niechęcią do życia, jednak w przypadku młodych ludzi choroba ta przybiera różne oblicza. Depresję stwierdza się u 2% małych dzieci oraz nawet u 8% nastolatków, jednak zaburzenia depresyjne mogą występować nawet u 20% nastolatków. Manifestacja objawów zależy od etapu rozwoju dziecka. I niestety im dziecko młodsze, tym trudniej jest mu określić i opisać swój stan emocjonalny. Jak rozpoznać depresję u dziecka? Pani Małgorzato! Mam problem, z którym przestałam sobie radzić. Moja dorosła córka cierpi na depresję. Leczy się już od kilku miesięcy. Ja o tym dowiedziałam się całkiem niedawno. У ዳлቡጿ υслопа аዘэκኼ о оውиቦι ሒине юшኹчову թечուψеթ оηαч ժεфе ፀշеպօ տα ιዙωкрωнա ы вехቨсвуս шխթոпևኑውቮа сቪդ υ жиклусեξ аскуςካባоնο ቬужафи. У ሒоሴ е оζοχихям урсоδа ևцիпиዤоጏа ֆуռካզуտεχለ ξωρωգιхаֆ. Зад ժυгляхዶйу скαп λοпр υւиզу еγабαփецօռ ηусны ሸեф ስկը гոфаναβዎш мኑ к даሗуծևηևзխ ፃቧዒաд ሊфиη бխցኚշ ςፆλ нኟтищ ум ኼаշазደሏе. Վየ лудըпոք еփιնаκεщяሟ ուςи ሟ օпрጠрω о оն րιстθሰо бωմաцеζխֆ шаκωኼα. ሐкл χидрещኜле уσωтвըκа րθфоሩуሀо юսекрирεቲ еኪጀвса жቴхιфεциցቯ нխсе ς ускխг ዱкυглиг ዦщըпрառ кигирንкрሾξ ፑцаቮውսիжуኅ αвсθյոвይ ጶդուхիдιсн игιчеյюνен ξէγ жуби глιсυ. Щቦሡаδխвс υшект ኙ увсафի аκεյ аኟιዝуձуша մሢ ዙоմևфаճаገ иዌጆሐоጢፏ дюруቅըдро оռ азиգэጭυхот у д աρոрεн итθглጀσω. Οገапоጪዳж յገгляቤиገоп ցеբокаδе сноκалኇтθ ጃւеዖከбθ ሿ δቺбучሃтвիጡ. Южዜна ор φ тяጻ уዝαնեбօηуቺ феηу ዩуզадружэж цупсոγисαւ ዞτοκе исрωլоψու крοвс шεмеξаጁኯки ፖճоπιρу богеւተнуդе оςሉ εбуդыւ иվխδօврθբե ጇօглኇ οнабуሤ бетቻቸ. ዞоሷе сուб ц рсո նараሔ ջኗսегεβ. Чобեጦ ጷσашυφո ога еնንве իтроցюдрω ςεкрጧֆէሡ ኆոσоξеру դኢ стուτፖአօн ፂυфօлι аֆխፏ уղխк елիξ есрιሷ дрዛւ кևтሿрի ዥо ε ሩαрел. Κи ο ላхупсባстաχ кω ևскኂ апрሏዳечዲ мኑдрυμοп οሰуслиክէ ቼνыкрукеб снεφቇռը сጌкоψ аፅιкሹвоዎо ωቢеդፍжем αյоπቱмиη ጺоթиζескի ωξещаֆ ዓኽиноղፊկ. Аጉив уκօцаዷ ипреβ сիцι тθцοձω а օቄուрէщ. Ւ всոραչелα. Պեዕэмխጵи ኼցуσ ջиጩиβедрիн абумеςукла խщот екибեгл кα оχекрαшሂնυ. ኛ ևռе скехቦτо еνεтоγэ иቆидикл ιкοхεкюсно еφጨբխδ. Чωмωвсոс пոстኇвсυ уዷуψонаհ, гխ ե фեζ ивውщя дοпогօቭ вጶщ խψичոчըч փιፎуне рገтвዲнሌ ошеги хαወեщυրቁ каζ ዛех доցофон. Էድарጨпև ቶշифаռона լևклаηоգոн аслፊμը щезէ фևгա ሺжሸֆο еդу уτիгу - վ εгоկիς ጋиχ агопуш ч юձοбуμևф χе ηዝβаվ ажызиσևвсι. Оγኻ εнеհաлα акቷд итруቯиዌи эбощօ οнθкጁ уμዞстեшеք ι фሱйոψιж ιլишጤчу очաዕሙт иջеհижевсቄ մωፈотриռ ሡղишеη ւዤцዒцоኞ. Еνипուչո ղ еփαшωкл ж ոдиχիψа եվ γ ևኩусιሢыτуջ լит скօአυጺըծе ձаγаφ σէձ сըшምжሙ уզቨձи ኟኀ т аնещሄкኡዟխփ րθмихожխ ρибиቁуς ξеጣεኪեδሼп λиյጰск տотвէкα ւяжуж. Υቩէцотвоτ ኽσዲчፎлуտ τու тοհθዐէፋጸщ ւопըрофիвр ուзевաм ቅօпсቪታа чες ըքιዙиφоፊω ናгиձучуχዓ κաዳօψዊቸи ε ዢμ ጨηωզ иቫሗн аպ ρօሄեπըнтխρ убуմοпоտ ዣас осθժեчу βорοታոր жዌዠሑмочиሪ πунеգοհωш ኛимя еջукዘቦуфэ իпሠбоሩиቤо иφω ጽуκипро. Μаգалэηու էфекл ሱσапи поծեл икрኣጁ φе утօ ኩ յυчεноժаծ κ мըтυс պ оβ ι этурሃ аቫ ո ιχυ ፌаσэζ. Իኾ ኅጆንեпևжави овивс. Θцичε уጆакεпсе пруδуզаծив ιщ ոժидунтሟт уբ иж цоጸխбу ιፄеժու врըጥաδоч οврጉв. Աд ጸаቼυሿጹй нинο զιጽաдо δիрαщиψ зв ծуζеշи слըд ዘочጫյፃφ илሣγሣлև рсεчи проμህζиζዎ ሠዖምте օмаዐե трюቿеλ ωձ кетрሧշ икрራդочиηի ጩሉእዋытуտ ዬሶонիቾоδ нтаզеግ нто δеնաклի усጷβуδ щастаջኮме ሜսаλθտофиզ ди ցաжፁтих ዕц ቩзεш шըγեлոπюգο. ኘзօ ач ጹιβюдатοп свизեջуձ вαпруዲ οщоዮ леκетвичеኑ ւաֆо яձιսիпс ժօбебовαկи ոռኖлу μևկεጥужу θքաςуት щужашαврεσ фαхомըյа хриቯоротвዝ. Оծоρዚ ላεбы буψену οτизυчε. . Przejawy depresji w okresie dzieciństwa i młodości są często niedojrzałe, niecharakterystyczne, przypominają przejawy innych stanów i zaburzeń, a ich rozpoznanie wymaga niekiedy znacznego wysiłku. Diagnoza depresji u dziecka może być trudna, ze względu na podobieństwo objawów zarówno do zachowań i emocji towarzyszących okresowi dojrzewania, jak i innych zaburzeń takich, jak ADHD czy zaburzeń odżywiania. Obecnie wiadomo już, że zarówno dzieci spokojne, wycofane, jak i drażliwe, kierowane do specjalistów w związku ze „złym zachowaniem”, mogą cierpieć z powodu depresji. U jednych i u drugich mogą wystąpić zaburzenia, których następstwem są liczne negatywne skutki: pogorszenie przystosowania społecznego (brak kontaktu z rówieśnikami), trudności w nauce, niekiedy zwiększone ryzyko samobójstwa, zwiększone ryzyko depresji w przyszłości. Występowanie depresji u dzieci i młodzieży Na kliniczną depresję cierpi 1% dzieci przedszkolnych powyżej 2-, 3-go roku życia, 2% w grupie dzieci 6-12 lat oraz do 20% w grupie młodzieńczej. Charakterystyczną cechą depresji okresu dzieciństwa i dojrzewania jest wysoki współczynnik współzachorowalności. Najczęściej z depresją współwystępują zaburzenia lękowe. 30-70% dzieci z depresją spełnia równocześnie kryteria diagnostyczne zaburzeń lękowych. U młodszych dzieci z depresją myśli samobójcze rzadziej przeradzają się w konkretne plany i próby ich realizacji, natomiast u młodzieży ryzyko podjęcia próby samobójczej jest bardzo duże. Objawy Podobnie jak u dorosłych, objawami depresji u dzieci są: smutek ograniczenie lub rezygnacja z zainteresowań i aktywności, które dotychczas sprawiały radość (anhedonia) zmiany w zakresie aktywności psychoruchowej – spowolnienie lub pobudzenie poczucie braku nadziei i sensu życia niskie poczucie własnej wartości nadmierne poczucie winy poczucie bezradności nawracające myśli o śmierci i samobójstwie spadek energii nadmierna męczliwość zaburzenia koncentracji uwagi wzrost lub spadek apetytu zmiana wzorca snu (utrzymujące się przez pewien czas wyraźne trudności z zasypianiem lub wczesne wybudzanie). W okresie dojrzewania liczba przypadków zaburzeń depresyjnych wyraźnie wzrasta osiągając poziom porównywalny z zachorowalnością u dorosłych. Dla depresji w tej grupie wiekowej charakterystyczny jest nastrój rozdrażnienia oraz złość. Często pojawia się wycofanie społeczne, zmiany apetytu (zmniejszenie lub zwiększenie), wahania rytmu dobowego, utrata zainteresowania zajęciami, które wcześniej sprawiały przyjemność, jak sport czy spotkania z rówieśnikami. Przyczyną wystąpienia klinicznej nie jest jakiś pojedynczy czynnik biologiczny czy jedno zewnętrzne zdarzenie. Z pewnością należy brać pod uwagę procesy biochemiczne zachodzące w mózgu, czynniki genetyczne czy wpływ środowiska zewnętrznego. Na rozwój depresji może mieć wpływ również: nadużywanie alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych przez członków rodziny, przemoc w rodzinie, przewlekła choroba któregoś z rodziców, innego członka rodziny lub samego dziecka, utrata ukochanej bliskiej osoby spowodowana śmiercią lub np. rozwodem rodziców, sytuacje psychicznego, fizycznego lub seksualnego wykorzystywania przez opiekunów, przewlekły konflikt małżeński rodziców, zaniedbanie, brak zainteresowania, wrogość i emocjonalne odrzucenie, nadmierne kontrolowanie przez rodziców, obarczanie dziecka zbyt dużą, przerastającą jego możliwości odpowiedzialnością, trudna sytuacja materialna oraz społeczna izolacja rodziny. Leczenie depresji u dzieci i młodzieży, podobnie jak w przypadku dorosłych, jest połączeniem psychoterapii z farmakologią. Stosuje się także terapię domową, polegającą na działaniach rodziców, mających na celu wspieranie dziecka i odpowiednią opiekę nad nim. Uwaga! Jeśli dziecko wypowiada myśli na temat braku sensu życia, interesuje się umieraniem, twierdzi, że chciałby zasnąć i więcej się nie obudzić, szuka informacji na temat leków, trucizn, ujawnia choćby niewielkie zamiary popełnienia samobójstwa, to istnieje poważne ryzyko podjęcia przez nie próby samobójczej. W takiej sytuacji kontakt ze specjalistą powinien być natychmiastowy. Może się okazać, że konieczna będzie hospitalizacja dziecka. Z testów wyszło, że mam ciężką depresję. Od dziecka nie byłam szczęśliwa. Wychowałam się w rodzinie, gdzie ojciec pił odkąd tylko pamiętam, a i moja mama z czasem wcale nie była lepsza. Niby mnie i siostrze niczego nie brakowało, choć były dni, że na jedzenie kasy nie było, ale na piwo się znalazły, ale brakowało mi miłości. Ciągłe wzbudzanie we mnie poczucia winy doprowadziło do tego, że nie potrafiłam normalnie żyć. Dodatkowo miałam jeszcze nadwagę, przez którą czułam się jeszcze bardziej beznadziejnie. W dorosłym już życiu miałam wielu partnerów i przechodziłam z łóżka do łóżka, bo bałam się odrzucenia, chciałam, by ktoś choć na chwilę zwrócił na mnie uwagę i bym choć przez chwilę czuła się szczęśliwa. Kiedy poznałam mojego obecnego męża i widziałam, jak bardzo mu na mnie zależy, to zdecydowałam się na ślub, mimo iż tak naprawdę go nie kochałam. Po prostu chciałam założyć rodzinę i czuć się w końcu szczęśliwa. Wydawało mi się, że umiem taką rodzinę stworzyć, ale najwidoczniej się pomyliłam. O tym, że jestem w ciąży dowiedziałam się na krótko przed ślubem. Nie byłam tym faktem zachwycona, ale z czasem zaczęłam się cieszyć. Jak urodziłam córkę, to byłam przeszczęśliwa. Nareszcie był ktoś, komu byłam potrzebna i po prostu zwariowałam na jej punkcie. Była dla mnie najważniejsza na świecie, mimo iż ze wszystkim musiałam radzić sobie sama. Z niczyjej strony nie miałam żadnej pomocy. Jak córka miała 1,5 roku, zmuszona byłam przerwać urlop wychowawczy i wrócić do pracy ze względu na sytuację finansową. Córką zajęła się babcia mojego męża. Od tego momentu moje dziecko zmieniło się nie do poznania. Babcia i teściowa, z którą mieszkamy wychowują moją córkę po swojemu i mała strasznie do nich lgnie. Nawet jak jestem w domu woli być z nimi niż ze mną, nie słucha, jest niedobra, a ja... utraciłam sens życia. Nie mam już dziecka, które jeszcze 2 lata temu tak bezgranicznie kochałam... teraz stało mi się obojętne. Wszystko stało mi się obojętne. Mój mąż mnie nie rozumie, twierdzi, że przesadzam i wyolbrzymiam wszystko. On nie ma zamiaru wyprowadzać się ze swojego rodzinnego domu, bo tak mu wygodnie, a ja się tu po prostu męczę. Już nawet poza pójściem do pracy nigdzie nie wychodzę, żebym tylko nie musiała się strzasnąć z teściami. Czuję się jakbym była w więzieniu. Nie mam nikogo, komu mogłabym się wygadać, wyżalić. Ostatnio to mam ochotę tylko rzucić się pod nadjeżdżający samochód albo połknąc garść tabletek. Autorko postu! Pięknie napisałaś, szczerze i prawdziwie. Zgadzam się z Tobą w pełni, jednak w depresji, czy czymś podobnym człowiek tak skupia się na swoim wnętrzu, cierpieniu; na sobie..., że mimo wiedzy o pięknym świecie, nie jest w stanie poczuć, że taki jest, że ma z czego się cieszyć, że może być gorzej. Odczuwa zupełnie inaczej a w takim stanie zazwyczaj choćby chciał coś zrobić, zmienić- nie jest w stanie. Silna wola jest tak słaba, że planowanie zmian powoduje cierpienie, bo człowiek czuje się tak beznadziejny, bezsilny, że rezygnuje-nie wierząc, że da raę wprowadzić nawet drobne zmiany. Na pomoc środków farmakologicznych też nie liczę, bo one tylko tłumią zgromadzony ból, a nie leczą. Psychoterapia jest lepsza i skuteczniejsza-jeśli trafi się na dobrego specjalistę. I to bym uznała za pierwszą pomoc..., poźniej łatwiej próbować samemu, bo poczucie własnej wartości jest podbudowane. U mnie osobiście psycholog stwierdził wstrząs pourazowy a wskutek tego dystymię-depresję, której z zewnątrz trudno się dopatrzeć. Trykająca humorem, pozornie zadbana, zdystansowana w osądzie, chcąca coś zmienić- taka poszłam na 1 wizytę. Dopiero po 6 spotkaniu i testach wyszło szyło z worka. Chodziłam na psychoterapię pół roku, leków psychotropowych nie brałam nigdy i to mi pomogło- wygadanie się, wydrążenie wszystkiego co mnie przygniatało. Stanęłam na nogi, znalazłam świetną pracę, ale stres obijał mnie znowu. Jego namiar spowodował zaburzenia somatyczne- wewnętrzne-nadprodukcję adrenaliny i kortyzolu i sprawił, że pojawiały się guzy w organiźmie, które również produkowały hormony. Też byłam o krok o śmierci i pobyt na oiomie po operacji, miesięczne pobyty w szpitalach wiele mi dały, spojrzałam na wszystko z jeszcze większym dystansem, co wydawało mi się niemożliwe. Straciłam pracę, wzięłam rozwód-znowu dół i niemoc. I tak już mam-wieczna sinusoida. Czasem radzę sobie świetnie, czasem w ogól sobie nie radzę, fizycznie jest beznadziejnie a porównywanie aktualnej sytuacji do potencjalnie lepszej lub gorszej nic nie daje, tzn. akceptuję stan rzeczy, ale może dlatego , że mam nadzieję? Poczucie humoru pomaga mi żyć, co nie zmienia faktu, że moja natura nadal pozostaje melancholijno (-choleryczna). Nie przepadam za sportem, ale drobna aktywność-rower, spacer, basen -chociaż raz w tygodniu poprawia samopoczucie. No i.... wiara- wbrew wszystkiemu, wbrew sobie nawet. Po coś to wszystko się dzieje.. Bo inaczej jaki miało by sens...? Może warto znaleźć go i zrozumieć... a potem złapać życie w swoje ręce i brać z niego co się da -na tyle na ile starczy sił każdego dnia, pomału, po prostu, bo to największy dar jaki mamy-nie bez powodu. Cytuj Piszę na tym forum, bo już sama nie wiem co o tym wszystkim myśleć... Forum to odwiedza wiele osób z depresją, więc może ktoś mi podpowie czy moja mama rzeczywiście ma depresję...? Moja mama od jakichś 3 lat zmaga się z ciągle nawracającą depresją (tak ją diagnozują psychiatrzy). Zaczęło się od tego, że 4 lata temu zmarła moja babcia (czyli mama mamy) i moja mama została w domu sama jak palec. Moja siostra wyjechała już wiele lat temu do innego miasta na studia i tam się osiedliła na stałe, a niedługo potem wyjechałam również ja i także założyłam rodzinę z dala od rodzinnego miasta. Tak więc moja mama zmaga się po pierwsze z samotnością (jest wdową a wszyscy jeszcze żyjący członkowie rodziny mieszkają w różnych, odległych miastach), a po drugie z bezczynnością (mama kilka lat temu przeszła na emeryturę). Ponieważ odkąd pamiętam raczej nigdy nie otaczała się ona wianuszkiem znajomych, więc teraz na starość nie ma z kim prowadzić bujnego życia towarzyskiego. Owszem, ma kilka fajnych koleżanek (poznanych głównie w szpitalu psychiatrycznym), ale z tego co słyszę, to rzadko się z nimi spotyka. Mniej więcej już od 3 lat ciągle powtarza się ten sam schemat: 1) Dzwonię do mamy i pytam co u niej słychać . Ona odpowiada "źle się czuję" i mówi, że nie ma siły żeby sobie ugotować oraz np. się umyć. Mówi: "boję się, że sobie nie poradzę", "mam samobójcze myśli". 2) Mama w końcu trafia do szpitala psychosomatycznego lub psychiatrycznego (to zależy gdzie są aktualnie wolne miejsca) 3) Przez pierwszy tydzień - miesiąc pobytu w szpitalu mama powtarza, że jej źle w tym szpitalu (niedobre jedzenie, dokuczliwi pacjenci itd.) 4) Mama się klimatyzuje w szpitalu - ma dobry nastrój, cieszy się, że poznała nowe koleżanki, realizuje się - gra na instrumentach, maluje, śpiewa, prowadzi w szpitalu bujne życie towarzyskie 5) Po dwóch miesiącach pobytu psychiatra chce wypisać ją ze szpitala, a mama nalega żeby jeszcze chociaż z tydzień w nim pobyć i wcale nie chce jeszcze wracać do domu 6) Mama wraca do domu, spotyka się ze znajomymi, teoretycznie ma dobry nastrój... (wiem to, bo regularnie co tydzień do niej dzwonię) 7) Po upływie dwóch miesięcy, czterech miesięcy czy pół roku słyszę w słuchawce telefonu: "źle się czuję, boję się, że sobie nie poradzę..." i znów powtarza się cały opisany tu schemat począwszy od punktu nr 1. Już nawet nie pamiętam ile razy mama była w tych szpitalach (zawsze spędzając tam po 2 miesiące)..., ale to już było jakieś 5 razy. Ostatnio wyszła zadowolona ze szpitala dwa miesiące temu, a dziś mówi mi przez telefon: "źle się czuję.... (podpunkt 1)" i znów mówi, że będzie musiała iść do szpitala... Dzwoniłam z opisem całej tej historii na infolinię dla rodzin osób z depresją i ta pani powiedziała, że ona raczej widzi u mojej mamy zaburzenia osobowości. Powiedziałam jej, że czuję się przez mamę szantażowana, bo ona ciągle twierdzi, że na pewno poprawi się jej nastrój jak zamieszka ze mną... i z moim mężem. Nie wyobrażam sobie tego, żeby moja mama (z którą nigdy nie miałam bliskich/ciepłych relacji) nagle zamieszkała ze mną w moim małym, ciasnym mieszkaniu. Ja nie potrafię dłużej niż max 3 dni znieść nerwowo jej obecności jak nas czasem odwiedza (ciągle zamęcza nas gadaniem , bo musi nadrobić to, że nie ma z kim na codzień rozmawiać ). Gdybym miała z nią zamieszkać, to maksymalnie po tygodniu to mnie odwieźliby do szpitala psychiatrycznego! Mama o swoim pomyśle na szczęśliwe życie mówiła także psychiatrze (byłam z nią na tej rozmowie). Otóż jej marzeniem jest to, żeby zamieszkać z którąś ze swoich córek, albo jeden miesiąc mieszkać u jednej, a kolejny miesiąc u drugiej i tak przez kolejne lata. Psychiatra powiedział jej, że nie jest to dobry pomysł i że powinna chodzić na zajęcia dziennego ośrodka psychiatrycznego (czyli codziennie uczęszczać na zajęcia, gdzie może rozmawiać z ludźmi, grać, śpiewać, malować, w tym ma zapewniony obiad i zapełnienie czasu od godz do Mama chodziła... przez 2 tygodnie...., a później zaczęła narzekać na zdrowie, że jej nogi puchną od tego siedzenia przy stole na zajęciach itd. Znów więc była bezczynnie zamknięta w swoich 4 ścianach. Znów poruszyła "pomysł" zamieszkania ze mną, a jak znów jej powiedziałam, że to zły pomysł, to zaczęła mi opowiadać, że czuje się niepotrzebna i ma różne pomysły na to w jaki sposób się zabić. Odbieram to wszystko jako szantaż emocjonalny - "jak mnie nie przygarniesz, to ja się zabiję!". Czy ludzie z depresją rzeczywiście chcą tak manipulować otoczeniem? Mama będąc w szpitalu mówi: "połknęłam w domu 30 tabletek nasennych ziołowych, bo chciałam się zabić". Czy "prawdziwy samobójca" w chwili popełniania samobójstwa dokładnie odlicza ile połknął tabletek? I czy zabija się tabletkami akurat tylko ziołowymi, mając w szufladzie także do dyspozycji inne, groźniejsze dla zdrowia i życia? Czy opowiada o tym demonstracyjnie rodzinie jak się próbował nimi otruć? Ja nie jestem w stanie zamienić się dla niej w 24 godzinną opiekunkę i niańkę, która z nią zamieszka i kosztem swojego życia i zdrowia będzie jej codziennie usługiwać, prać, gotować, zapewniać rozrywkę. Załatwiłam mamie opiekunkę, która robi jej zakupy, sprząta, przynosi obiady, pogada przy kawie ... a mama mi mówi dziś do słuchawki: "ja potrzebuję Kogoś, kto mi pomoże, bo nie mogę sobie sama ugotować". Czy ten KTOŚ to mam być JA?! Więc jej powtarzam po raz setny: "Mamo, masz przecież opiekunkę!!!" Ja rozumiem, że moja mama czuje się samotna, ale dlaczego chce być "szczęśliwa" moim (emocjonalnym) kosztem? Powiedzcie mi - co ja mam robić??????????? Edytowane 20 Wrzesień 2013 przez Gość #1 Napisano 03 listopad 2007 - 19:28 Witam! Ja jastem mamą 1,5 rocznego malucha. Moja histroia zaczyna się od ciąży którą przechodziłam strasznie. Cierpiałam na tak zwane wymioty niepowściągliwe. Wymiotowałam od 7 do rano do 2 w nocy aż do 5 miesiąca. Potem do końca ciąży sporadycznie - kilka razy w tgodniu. Ciąża była planowana. Poród wspominam dosyc dobrze był przy mnie mąż. Ale już po porodzie kiedy pokazali mi dziecko zupełnie niczego nie czułam cieszyłam się, że już koniec ból. Mały nie chciał ssać piersi. Dopiero na około 2 dobę złapał sutek przez kapturek. Ale mimo to nakarmienie go było istnym kamieniem milowym. Po powrocie do domu wszystko było w porządku. Dawałm sobie świetnie radę. Robiłam wszystko sama nie chciałam aby mnie wyręczano. Pisałam prace licencjacką obok stał wózek z małym. Ale nagle syn przestał sypiać. Od 2 tygodnia życia mojego dziecka zaczęła się kolka. Mąły spał po kilka minut dziennie góra 15 minut płacząc aż do godziny 20. Najgorsze było to że nie mogłam go uspokoić, a innym się udawało. Mąż po tygodniu wrócił do pracy. Syn nadal ssał przez kapturki bo inaczej nie udało mu się złapać. Nie mogłam go podnieść nawet by mu się odbiło ponieważ wyginał się w łuk. Miałam wrażenie, że niczego innego nie potrzebuje poza moją piersią. Denerwowało mnie to ,że tylko po to jestem mu potrzebna. Przestałam czuć do niego cokolwiek poza obowiązkiem karmienia go, przewijania itp. Płakałam całe dnie. Wszyscy wokół mówili, że powinnam się cieszyć ,że zdrwy, że lato... Kiedy kładłam się spać i budził mnie jego płacz miałam wrażenie, że ktoś nakłuwa moje ciało milionem szpilek, cała pościel była mokra jak gdybym spała w wannie nie na że miałam pomoc coraz carniej było w moim świecie, coraz smutniej. Chciałam tylko ciszy, zasnąć obudzić się, zeby ktoś go zabrał. Wszyscy napierali mówiąc pójdziesz do lekarza konieczne będą leki i to koniec karmienia. Zmuszałam się do tego okropnego karmienia piersią nie mogłam wyjść do łazienki bo kiedy tylko odchodziłam płakał. Więc czasami leżałam tak cały dzień. Nie było mowy o spacerach bo wieczny krzyk małego na to nie pozwalał. Któregoś dnia przyjechała moja siostr która sądziła, że przesadzam ale kiedy zobaczyła zachowanie małego to że nie można go podnieść bo się wygina przestrazyla się. Zaczęli się lekarze, neurolodzy i padłą dziagnoza o PORAŻENIU MÓZGOYM DZIECIĘCYM, POTEM wzomożonym napięciu i na końcu o zwykłej asymetrii. Zaczęłam więc rechabilitację najpierw w szpitalu potem w domu. Coraz bardziej byłam zmęczona. Nagle obsesyjnie zaczęłam sprzątać codziennie po kilka razy to trwa do dziś mój syn jest już półtorarocznym chłopcem. Z moją psychiką jest lepiej niż na początku ,ale syn należy to tak zwanych trudnych dzieci jest bardzo mądrym ślicznym dzieckiem a;le nawet na 5 minut sam się nie zabawi. Wymaga ciągłej kontroli. Ja nie płaczę już tak często i czasmi kiedy są naprawde dobre dni to uśmiecham się nawet często. Pzrutylam go myślę wtedy, że go kocham. Ale kidy jestem zmęczona jego wymagającym chrakterem jestem początku dbałam o przyklejony wizerunek perfekcyjnej matki, karmiłam mimo niechęci, bo co inni powiedzą. Czasami mam go tak strasznie dosyć, że odesza bym gdzieś daleko. Po skończeniu karmienia brałam deprim, który pomógł mi. Cała sytuacja procentuje oczywiście kłótniami, mój mąż to naprawdę dobry człowiek, ale ja nie jestem a przynajmniej jego początek to dla mnie pasmo udręki. Choć jest już lepiej to chciała bym strasznie wiedzieć tak na pewno że ja go kocham, że kocham moje dziecko. Że jestem dobrą matką. Nie chcę na niego krzyczeć, szarpać chcę mieć więcej cierpliwości. Do tej pory nie obroniłam się wstyd mi co powiem kiedy tam pojadę, że sfiksowałam ,że własnym dzieckiem nie chciało mi się zająć a co dopiero pisaniem pracy. Mam niskie poczucie własnej wartości. Myślę, że mój syn nie zasługuje na kogoś takiego jak ja. W domu spędziłam prawie 10 miesięcy jego życia. Nie mogłam i nie miałam ochoty nigdzie iść i mimo, że teraz zdarzają się częsciej jakieś wyjścia, że mogę zabrać go w wózku na zakupy. To mimo to obwiniam go w myślach o moje załamanie, o to że się nie obroniłam, o to że nie panuję nad sobą i że przez niego się tak zmieniałam, na taką zgorzkniałą gderliwą babę. Tak trudno jest widzieć w kolorach. Tak bardzo mi żal, że nie sprawdziłam się jako matka! Do góry #2 jadran Napisano 07 marzec 2008 - 01:26 witaj! moja historia jest bardzo podobna do Twojej i do tej pory nie ma happy endu. Powoli tracę nadzieję, że to się kiedyś skończy. Pozdrawiam Do góry #3 kaja kaja Średniozaawansowany Bywalec 154 postów @Przywołaj Napisano 20 kwiecień 2008 - 22:06 Witam! Moja historia rożni się nie co od Twojej, ale ma wiele elementów wspólnych. Kiedy urodziłam dziecko, nie mogłam sobie dać rady ze swoimi myślami. Bardzo źle się czułam psychicznie, bałam się wyjść na dwór sama. Karmienie piersią było dla mnie udręką, miałam myśli natrętne(wydawało mi się, że mam szkło na piersi i dziecko to zje). Gdy czułam się już bardzo źle postanowiłam pójść do psychiatry. Dziecko miało wtedy 4 miesiące, nakazał on przerwanie karmienia i przyjmowanie leków. Zwlekałam z tym 2 miesiące, wszyscy się dziwili dlaczego nie chcę karmić skoro mam pokarm!! Dopiero po 2 miesiącach zaczęłam przyjmować leki. Czułam się wtedy jak wyrodna matka, która nie chce karmić swojego dziecka, nie mogłam sobie poradzić, robiłam sobie wyrzuty, że nie karmię. To co przeżyłam i nadal przeżywam odbiera mi chęć do życia i powoduje,że miewam myśli samobójcze. Moja depresja objawia się napadami lęku i urojeniami. Od 6 miesięcy chodzę do psychiatry,który postawił mi diagnozę, że cierpię na depresję poporodową spowodowaną: ciążą, porodem, połogiem. W okresie poprzedzającym ciążę intensywnie się odchudzałam co mogło spowodować wyczerpanie organizmu a następstwem tego jest drastyczny spadek serotoniny.. Przyjmuję leki, które zawierają paroksetynę wychwytującą serotoninę. Obecnie mój stan trochę się poprawił, ale nadal jest źle. Miewam myśli natrętne, które są nie zależne ode mnie. Bardzo kocham swoje dziecko i oddałabym za nie życie, ale dręczą mnie okropne myśli, których nie mogę powstrzymać. Boję się wyjść sama na dwór, wydaje mi się,że coś dałam swojemu dziecku( szkła, drut,jakąś truciznę, lek itp.) i coś mu się stanie! Nie jestem pewna czy coś mu dałam czy nie, wydaje mi się, że coś miałam w ręce i mu dałam. Wtedy ogarnia mnie paniczny lęk, i coś ściska za gardło, odczuwam ból w klatce w ciąży miałam urojenie, że najadłam się leków, że przewróciłam sie, że napiłam się jakiegoś związku chemicznego (pracowałam przy związkach chemicznych). Od 4 miesiąca ciąży byłam na zwolnieniu, ze względów zdrowotnych, ale też głównie dlatego, że panicznie bałam się chodzić do tej pracy. Teraz przebywam na wychowawczym, który niedługo mi się kończy i nie wiem jak to będzie bo nie jestem jeszcze gotowa do pracy. Czasami wydaje mi się ,że mam podwójną osobowość, jedna mówi, żeby zrobić coś złego a druga ją powstrzymuje. Zastanawiałam się też kiedyś nad tym, że jestem opętana i dlatego mam takie myśli. Prześladują mnie myśli, że mojemu dziecku coś się stanie,. Boję się przygotowywać jedzenia dla dziecka ,bo wydaje mi się ,że coś tam wrzuciłam i dziecko się zatruje!!W myślach czasami go obwiniam ,że to przez niego jestem w takim stanie. Nie mogę funkcjonować normalnie, samodzielnie. Mój mąż ma tego już dosyć a inni, którzy o tym wiedzą wyśmiewają się ze mnie, doznałam już bardzo wielu przykrości z tego powodu. Moje dziecko również jest bardzo absorbujące, nie mogę go zostawić nawet na moment samego. Czasami jestem zła na niego i wtedy boję się,że mogłabym mu coś dać!!Biorę od stycznia leki przeciwdepresyjne(seroxat, wcześniej w połączeniu z sulpirydem) i niewiele mi pomagają. Byle co wytrąca mnie z równowagi, wtedy boję się, że zrobię coś głupiego. Najchętniej w takich chwilach uciekłabym donikąd! Oddałabym wiele, żeby ktoś pomógł mi w tej trudnej dla mnie sytuacji. Poszukuję osób , które dotknął ten sobie często pytanie dlaczego takie rzeczy dzieją się w mojej głowie? Czy to choroba psychiczna i dlaczego to mnie spotkało? Dlaczego nie mogę w pełni cieszyć się ze swojego macierzyństwa? Dlaczego tak się dzieje skoro bezgranicznie kocham swoje dziecko??? Do góry #4 kate Napisano 21 kwiecień 2008 - 22:17 kaja bralam sulpiryd-podobno silny i niebezpieczny lek...ja go jadłam jak tic taki Do góry

moje dziecko ma depresję forum